ಸ್ನೇಹ ನೀಡಿ ನಡೆಯುವವರೇ ಸ್ನೇಹಿತರು

ಸುಮಾರು ಬಾರಿ ಯಾರು ಹಿತವರು ಎನಗೆ? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡಾಗೆಲ್ಲ, ನನ್ನವರೆನ್ನುವ , ಎಂದುಕೊಂಡ ಅವನು ನನಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಯಾತಕ್ಕೂ ಆಗಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಹೊಳೆದು ಮನ ಮುದುಡುತ್ತದೆ. ನಾನು ಸದಾ ಪರಕೀಯರೆಂದು, ನಿರ್ವಿಕಾರಭಾವ ತೋರಿದವರು ನನ್ನ ಕೆಟ್ಟ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒದಗಿ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಆಗಾಧ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ವಿಚಿತ್ರವಾದ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಮೂಕಳಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ವಿಸ್ಮಯ ಮತ್ತು ವಿಭ್ರಮೆಗಳ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಎನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ನನಗಾಗಿ ಐದು ನಿಮಿಷಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಇಂಥ ತೊಂದರೆಯಾಗಿದೆ, ಎಂದು ಉಸುರುವ ನೋವೂ ನನ್ನದೇ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಉಳಿದು , ಹೇಳಬಾರದ ಇನ್ಯಾರಿಗೋ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯ ಆಭಾಸವಾಗಲೀ, ಅಗತ್ಯವಾಗಲಿ ಇಲ್ಲವೇ? ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಅವ ’ನನ್ನವ’ನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ ? ಆತನ ಆಗು-ಹೋಗುಗಳ ನಡುವೆ ನಾನಿಲ್ಲ, ಅವನ ಅರಳುವ ಬೆಳಗಿನ ಮುಸುಕಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೆನಪಿಲ್ಲ, ಕಂದುವ ಇರುಳೀನಲ್ಲೂ ನನ್ನ ನೆನೆಯುವಿಕೆಯ ಕುರುಹಿಲ್ಲ. ಅಂಥವನನ್ನು ಇನ್ನೂ ನನ್ನವ ನನ್ನವನೆಂದು ಪರದಾದುತ್ತೇನಲ್ಲವೆನಿಸಿ ನನಗೆ ನಾನೆ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ದೂರದ ಇನ್ಯಾರೋ ನನಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲದ ಇನ್ಯಾರೋ ನನ್ನವರೆಂಬ ಕಳಕಳಿಯಿಂದಲೋ, ಅನುಕಂಪದಿಂದಲೋ, ಯಾವುದೋ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಎನಾದರೂ ಮಾಡಿದಾಗ ನನಗೇ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ, ಯಾವುದೋ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿ ಬಂದ ಅನುಭವ ನೋವುಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಒಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿ, ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ನನ್ನ ಮಂಜು ಮಾಂಜಾದ ನೋಟದೊಳಗೆ ಅವನು ಮರೆಯಾಗದಂತೆ ಮರುಕಳಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ, ಯಾರೋ ನೀಡಿದ ನೋವು ಮೀಟಿ ತಲ್ಲಣಿಸುವಂತೆ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಇದೆಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಯಾಕೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ?

ಸುಮ್ಮನೆ ಒದ್ದಾಡುವದಕ್ಕಿಂತ, ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ವಾದಿಸಿ ,ಸೈಕಿ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೌನವಾಗಿರುವುದೇ ಕ್ಷೇಮ, ಸಮಯ ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೋ ಹೋಗಲಿ, ಅನುಬಂಧ ಎಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸುತ್ತದೋ ನಡೆಸಲಿ. ಯಾವಾಗ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯ ನವಿರಾದ ಭಾವ, ಸ್ನೇಹ, ಉಕ್ಕುವ ಪ್ರೇಮ , ಅನುಭವ, ಅಗತ್ಯ ಕಾಣುತ್ತದೋ, ಆಗ ನಾ ಅನುಭವಿಸಿದ ನೋವುಗಳೆಲ್ಲ ನಿನ್ನವಾಗಿ, ಖಾಲಿತನದ ಶೂನ್ಯ ಬಿಂದುವಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನರಸುವ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗಾಗಿ ನಾ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ ಇಂಥವೇ ಹಲ ಕೆಲ ಸ್ವಗತಗಳಲ್ಲಿ.
ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತಿರುವ ನರಳಿಕೆಗಿಂತ ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇದ್ದೆನೆನ್ನುವ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸ್ನೇಹ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಲ್ಲವಾ?